ازت می خوام هوامو خیلی بیشتر از پیش داشته باشی،اخه مگه می شه آفریننده شکیبایی باقی آفریده هاشو

 به دوئل دعوت کنه؟توکه می دونی من روحییاتم چه جوریه،من که می دونم هیشکی نمی تونه منو اونجوری

 که هستم درک کنه اما توکه هیشکی نیستی،مگه نه؟خدایا من خیلی احساس تنهایی می کنم حق دارمندارم؟

منو تنها نذار،کمکم کن اونجوری که درخور وجودمه برگردم به زندگی!خدا من خیلی طلبکارم!همه طلبمم از 

تو دارم،اشکالی داره؟اگه  طلبکار تو نباشم می دونی که نمیشه،نمی تونن این آدمای کوچیک که  خدای 

ناتوانی و نیازن،من از اینا نمی تونم طلبی داشته باشم،چون لیاقتشو ندارن...!اما تو با من بودی،تا همیشه با 

من باش بذار اگه واسه ی یه بار دیگه هم که شده احساست کنم،فقط اون موقع است که می تونی منو 

خوشحال ببینی..!

 رفت.البته خیلیام غر زدن راجع بهش اما از نظر من که بیشتز 16 ساله که دارم با ترانه

 های استاد زندگی می کنم و جدا از تعصب این آلبوم هم شاهکار دیگه ایه که با

 آسمون،درخت و انسان آشتی برقرار می کنه!آسمونیا و سبزا و آدما باهات زندگی

 میکنن استاد،خوش به حالت...،خوش به حالشون..!

 اعصابه درست روزی بهم گفت که احساس بیگانه ای همش بهم می گفت پیمونه

 زندگی تو پر شده!زندگی تلخ تر از تلخی پیشینش بود و به سان یه کابوس

 وحشتناک منو ول نمی کرد.دوس داشتم بنا به گفته دکتر برگردم به زندگی!اما یه

 چیزایی نمی ذاشت یاد برزخی افتادم که میلتون هم سالها پیش گرفتارش بود

 شایدیم مال من برزخ تر بود... .ای کوفتت بشه آدم حالا سیب نمی خوردی می

 مردی؟این همه میوه اونجا بود اه!کاری نمی تونستم بکنم،آشفته و درمونده بودم یاد

 بچگیام افتادم که وقتی با مامانم که همه زندگی منه می رفتم بیرون اگه تو

 شلوغی و رفت و آمد دیگران تو خیابون یه لحظه دستم از دستش جدا می شد

 غریب و بی کس می شدم و می زدم زیر گریه حتی برای یه لحظه.اما نمی دونم

ییهو برگشتم،من از برزخ برگشتم و یکم بهترم.

که مهمه اینه که خیلی آزاردهنده است.نمی تونم بفهممش،یه حس که قبلنا 

میومد چند روزی داغونم می کرد و خودش هم می رفت،الان دیگه فکر کنم موندگار 

شده،حق داره آخه دل من جای خوبیه برای پارک غم و غصه اینو اون.کاش 

من،خودم بودمو خدام.الان چندین روزه باهاش درگیرم امروزم که تعطیلیه و همه جا 

بستس عین درهایی که یه روزگاری فکر می کردم با اراده پولادیم اگرم بسته باشن 

بازشون می کنم.یه زمانی می خواستم تا عرش برمو الان تو فرش گیر کردم فکریم 

به سرم نیست مثل گنجیشک وحشی ای که تو قفس حبسش کردن دارم 

خودمو به درودیوار ذهنم می کوبم،تو سرم آشوبه.یه آشوب از جنس یاس،حجوم 

سنگین فکرهای بد اینقدر  مخربه که حتی نمی دونم رو کدومش باید تمرکز 

کنم.آخرش چی میشه؟خدا بیدار شو انگار یکی ا بنده هاتو بکلی فراموش 

کردی.پاشو به دادش برس که تو اوج باکسی،خیلی تنها و بیکس شده...!

بلعش مشکل پیدا کردو مجبور شدم ببرمش بیمارستان تا واسش انجی تیوب بذارن تا کمینه بتونم

 تغذیه اش کنم و داروهاشو به موقع بهش بدم.داروهای ساعت دوازده و یکش رو بهش دادم.

ماه مال خودم بودم و هیشکی باهام کار نداش..کنار ساحل ولو می شدم و تنها صدایی که می شنیدم 

صدای عشقبازی همیشگی موج های دریا بود... .